Scheurkalender
Pom
Noraly Beyer deed als journalist onderzoek in een gesloten afdeling van een psychiatrische instelling. Ze bracht daar meerdere dagen door en ontmoette verschillende mensen met diverse culturele achtergronden, zo ook een jongen van zeventien met een Surinaams-Hindoestaanse naam. Op vragen van haar vertelde hij dat zijn ouders uit Suriname kwamen. Hij niet. Hij was in Eindhoven geboren en vanaf zijn zevende al kind aan huis bij de Jeugdzorg. Nu wilde hij zo snel mogelijk bij zijn oma gaan wonen en in een spuiterij gaan werken, net als zijn oom. Na een poosje babbelen op de bank, ging hij spontaan voor haar dansen. Hiphop. Dat kon hij goed en daar zou hij graag mee verder willen. Noraly prees hem uitbundig en vroeg vervolgens wat hij heeft meegekregen van de Surinaamse cultuur. “Pom”, zei hij. Zijn gezicht glom bij de gedachte aan dit typische Surinaams-Creools feestgerecht. Toen Noraly vroeg of ze de volgende keer pom voor hem zou meenemen, reageerde hij met ongeloof. Maar, zo gezegd, zo gedaan. Toen de jongen de pom in alle werkelijkheid voor zich zag, kon hij zijn ogen niet geloven. Enthousiast hielp hij mee om de pom op broodjes te smeren en die uitdelen aan de anderen op de afdeling. Vermoedelijk deed de ontmoeting met Noraly de jongen denken aan zijn familie. Ze was als een Surinaamse oma voor hem en de pom bedde hem in in zijn Surinaamse roots. Het gaf de jongen veerkracht, hij leefde helemaal op.